Festival de primavera ‘07
 |
| De Galiza Primavera |
Do que atopou Einés Cando visitou a arca do faiado
Do diario poético? de Einés Andrade
Chámome Einés Andrade. Mido un metro sesenta e dous e peso cincuenta e seis quilos. Levo gafas. Gústame o papel cuadriculado, os nomes de lugares, o queixo, as árbores, a pintura de Magritte, os gatos, a cor verde, os crebacabezas, nadar, as cerdeiras cando botan flor, remexer nas librarías, as estrelas filantes, as películas chinesas, as películas de Humphrey Bogart, a auga, ter tempo, Estocolmo, o viño, os bicos, escachar a rir ata que me doa o ventre, a poalleira, os ordenadores, a poesía de Rilke e de Sicart, o jazz, limpar a fondo e ordenar os armarios, as conversas con respostas picantes e rápidas, os amorodos, o vento, a utopía. Detesto as anécdotas para presumires de que estiveches e fuches, os grans que ás veces me saen na cara, o arroz con leite, os homes con bigote, as opinións lixeiras, os tópicos que se repiten ata que acabas pensando que son verdade, as persoas que fan a segunda pregunta antes de que respostes á primeira, as flores de plástico, os zapatos de tacón, a pornografía, a goma de mascar, as vodas, as primeiras comuñóns, os accidentes de tráfico, a violencia doméstica, a violencia salvaxe, as cancións de moda, as cancións que non se poden cantaruxar, o Nadal, os eucaliptos, aceptar o que din sen preguntarme. Punto e á parte.
Teño vinte e sete anos, a idade da decepción, sempre oín que era unha idade difícil. Levo cinco anos longos facendo unha tese de doutoramento sobre Descartes, un filósofo francés do século XVII que durante a carreira me gustou moito. Hoxe non me di nada. Non creo que a Descartes lle gustasen os gatos, o cal fai máis tensa a nosa relación. Son de raza branca e heterosexual, aínda que os heteros teimen en deixarme soa e aborrecida. Por agora tiven, máis ou menos en serio, tres mozos e medio, e non penso ter máis. Iso non quere dicir que non estea namorada, que o estou, aínda que nin a ti, querido diario, che hei dicir quen é, que é mellor que ninguén o saiba, nin sequera el, que de todos os xeitos sairame mal, coma sempre. Ademais, que saia mal ou ben non importa, que a sorte do amor é sentilo.
Herba Moura
Teresa Moure
chuzame -
2007-03-25 at 4.51 pm
Eu tamén teño 27 pero para min a idade da decepción foron os 25, cando rematei a carreira e comecei a traballar. Ánimo con Descartes, é un bo fulano, con moita mente matemática, xa sabes, e un pouco de paranoia relixiosa. Ánimo pois coa tese.
2007-03-29 at 5.45 pm
pois coido que a decepción nos vai chegando a cada quen en idades diferentes. Eu xa non sei cando foi… Sorte con Descartes!
2007-03-30 at 8.40 am
Isto hai que aclaralo antes de que se cree unha lenda urbá
Teño 23 anos, non me queixo de nada sobre o camiño que leva a miña vida. Estou rematando a carreira de Xeoloxía e teño moita máis relación con Eratóstenes (aquel grego que foi o primeiro en medir o radio da Terra) e con Galileo, que con Descartes, que tamén.
O texto é un capítulo do libro Herba Moura, que por certo vin onte na galería Sargadelos de Barcelona envolto en media ducia de premios.
De momento non estou decepcionado, mais seguiremos informando
Unha aperta sincera e nada irónica e grazas polos ánimos!
2007-03-30 at 9.40 am
O de non ter lido o de Herba Moura, Teresa Moure, ao final, ten estas cousas.