The Decline

Xa que non nos imos ver nestas vacacións, velaí vai unha pequena dedicatoria, Paula:

Ja que no ens veurem durant aquestes vacances, vet aquí una petita dedicatòria, Paula:


NOFX
The Decline (1999)

Where are all the stupid people from?
And how’d they get to be so dumb?
Bred on purple mountain range
Feed amber waves of grains
To lesser human beings, zero feelings

Blame it on
Human nature, mans destiny (mans destiny)
Blame it on the greediocracy (greediocracy)
Fear of God
The fear of change
The fear of truth Seguir lendo

E eu tranquilo | I jo tranquil


Música para a tarde dun sábado.

Esta noite concerto de maga, mais esta tarde esfumato.

Cousas de ter unha nai moderna que escoita Radio 3. E tamén grazas a Buenafuente, que é un tío grande.

Música per a la tarda d’un dissabte.

Aquesta nit concert de maga, però aquesta tarda esfumato.

Coses que té tenir una mare moderna que escolta Radio 3. I també gràcies a Buenafuente, que és un gran paio.

Parte 2 | Part 2


Capítulo 1:

El xa era oficiosamente licenciado. Escoitaba unha electrónica versión de The Funky Lowlives da Manteca de Dizzi Gillespie en Icat Fm (marabilla musical, 5 sabores para unha emisora imprescindíbel). Lía o artigo Pirateando Libros de Beliscos Pequenos. Nese intre non puido agardar máis para continuar o fío da Ouriceira. Aínda que ao final o parágrafo quedase un pouco recargado. A última hora renunciou a facer algunha referencia a Woody Allen, para non matar a anotación de pedantería.

Capítol 1:

Ell ja era oficiosament llicenciat. Escoltaba una electrònica versió de The Funky Lowlives de la Manteca de Dizzi Gillespie a Icat Fm (meravella musical, 5 gustos per a una emisora imprescindible). Llegia l’article Pirateando Libros de Beliscos Pequenos. En aquell moment no va poder esperar més per continuar el fil de A Ouriceira. Encara que finalment el paràgraf hagués quedat un xic recarregat. A darrera hora va renunciar de fer cap referència a Woody Allen per no matar el post de pedanteria.

[Foto de MorBCN en Flickr (cc)]

A Laponia | Cap a Lapònia

Boy Elliot and The Plastic Bags será finalmente o grupo que representará a Galiza no Festival de Linguas Minorizadas de Laponia.

Parabéns para este grupo e para A polo ghit, o concurso que consegue cada ano que o concepto “canción do verán” non nos arrepíe. A canción Planeta 19 ten un punto que me lembra a Sidonie, o cal dito por min é toda unha louvanza. Déixovos co vídeo.

Boy Elliot and The Plastic Bags serà finalment el grup que representará Galiza al Festival de Llengües Minoritzades de Lapònia.

Enhorabona a aquest grup i a A polo ghit, el concurs que aconsegueix cada any que el concepte “cançó de l’estiu” no ens ensgarrifi. La cançó Planeta 19 té un punt que em recorda a Sidonie, la qual cosa dita per mi és tot un elogi. Us deixo amb el vídeo.

.

[gv data=”mXiv_obQ-y8″ width=”450″ height=”375″][/gv]

.

Mira Cousiña isto é así, / E os dous sabemos que non é normal. //  Non podes empezar, non podes aturar / Non podo entender porque a ti e a min / Non nos deixan xogar // Xa empezamos a bailar, / Dende moi cedo bate o mar // E hoxe sae o sol, as sombras xa se van / Xa podo entender por que a ti e a min / Non nos deixaban soñar // Din que a mais de mil anos luz / Hai un planeta para os dous // E temos que chegar, e temos que voar / Hoxe hai que sair vai puír as estrelas / Unha nave espacial