Internéplorer

É incríbel que aínda a maioría das miñas amizades utilizen o Internéplore. É incríbel que en moitas bibliotecas de Barcelona non poidas escoller outro navegador. Mais son incríbeis tantas cousas certas…

És increïble que encara la majoria de les meves amistats facin servir l’Internéplore. És increïble que a moltes biblioteques de Barcelona no puguis triar un altre navegador. Però són increïbles tantes coses certes….

[gv data=”iQn_2ppWDsk” width=”450″ height=”375″][/gv]

Que grande Enjuto Mojamuto.

Reláxate | Relaxa’t


[Foto de Panda Evans en Flickr]


Se é a terceira vez que mordes a calculadora facendo unha integral, se o dereito internacional privado acaba coa túa paciencia, se Mendel é o teu peor inimigo, ou se lle farías placa-placa ao que enunciou a teoría da Tectónica de Placas…

Reláxate con Orisinal. Xogos sinxelos en Flash, moi coidados esteticamente, cunha música hipnótica; unha marabilla.

Si és el tercer cop que mossegues la calculadora fent una integral, si el dret internacional privat acaba amb la teva paciència, si Mendel és el teu pitjor enemic, o si li faries placa-placa , al que va enunciar la teoria de la Tectònica de Plaques…

Relaxa’t amb Orisinal. Jocs senzills en Flash, molt treballats estèticament, amb una música hipnòtica; una meravella.

Piratas do Caro+IVE | Pirates del Car+IVA


[via O demo me leve]

Si, gustoume moito a peli. E moito máis o xogo. E moito moito máis o xoguete. Esta anotación vai dedicada ao meu inesgotábel compañeiro de xogos. Quérote, enxeñeiro.

Si, m’ha agradat molt la peli. I molt més el joc. I molt i molt més la joguina. Aquest post va dedicat al meu inesgotable company de jocs. T’estimo, enginyer.

[gv data=”BejgjF8guYA” width=”450″ height=”375″][/gv]

Sé creativo | Sigues creatiu

Aquí tedes unha explicación sinxela e moi entretida do que son as licenzas Creative Commons e cales son as súas vantaxes. E de paso estreo a posibilidade de colgar animacións flash en Blogaliza.
(Pulsa Segue a ler para vela)

Aquí teniu una explicació senzilla i molt entretinguda del que són les llicències Creative Commons i quins son els seus avantatges. I de pas estreno la posibilitat de penjar animacions flash a Blogaliza.
(Pulsa Continua llegint per a veure-la)

Seguir lendo

Ponlle son á túa vida! | Posa-li so a la teva vida!

Había tempo que non facía un comentario webndogámico. Hoxe é o día. Porque despois de probar varios sistemas como myFabrik e xDrive, que resultaron un fracaso, redescubrín Twango, que creo que tiña infravalorado.

Twango pode convertirse no teu disco duro web infinito. A única limitación de almacenamento é que non podes subir máis de 250 MB ao mes. Porén, non hai un límite “total” (nin 2 nin 5 nin 25 GB). Por exemplo: poderías subir un disco enteiro en mp3 e aínda che quedaría o 80% da capacidade do mes!

Ten unha presentación tipo Flickr ou 23 Photo Sharing, mais adaptado a fotos, música, vídeos e documentos de todo tipo. Podes organizar os teus arquivos en canles, que fan a función de cartafois. Estas canles poden ser públicas ou privadas e podes crear tantas como queiras. No caso das canles privadas, podes compartir un arquivo só coa persoa que ti queiras, introducindo o seu email. É interesante o feito de que podes ter o mesmo arquivo en varias canles á vez, coma se fosen as labels do Gmail.

A segunda cousa da que quería falar ten que ver co título da anotación: Podcast.

Como xa estaba motivado co tema multimedia, ocurríuseme se habería algún xeito de colgar os arquivos de audio de Twango no blog. E si! É posible. Fíxeno de dúas maneiras. Unha, con Odeo, que é un servizo ben interesante. A outra, máis sinxela, foi activar o engadido (plugin) podPress ao blog. E eu que non sabía nin que existía.

E despois desta ensalada de nomes, unha última cousa. A partir de agora tentarei que en cada anotación poidades escoitar algo. Comezamos coa rumba catalá máis bailada no meu cuarto.

Feia temps que no feia un comentari webndogàmic. Avui és el dia. Perquè després de provar diferents sistemes com ara myFabrik i xDrive, que han resultat ser un fracàs, he redescobert Twango, servei que havia infravalorat.Twango pot esdevenir el teu disc dur infinit. L’única limitació d’emmagatzemament és que no pots pujar més de 250 MB al mes. No obstant això, no hi ha un límit “total” (ni 2 ni 5 ni 25 GB). Per exemple: podrias pujar un disc sencer en mp3 i encara et quedaria el 80% de la capacitat del mes!

Té una apariència tipus Flickr o 23 Photo Sharing, però adaptat a fotos, música, vídeos i documents de tot tipus. Pots organitzar els teus arxius en canals, que fan la funció de carpetes. Aquests canals poden ser públics o privats i pots crear tants com vulguis. En el cas dels canals privats, pots compartir un arxiu només amb la persona que t’interesi, introduïnt el seu email. És interesant el fet que pots tenir un mateix arxiu en diferents canals a la vegada, com si fossin les labels del Gmail.

La segona cosa de la qual volia parlar té a veure amb el títol de la anotació: Podcast.

Com que ja m’havia motivat amb el tema multimèdia, se m’havia acudit si hi hauria alguna manera de penjar els arxius d’audio de Twango al blog. I sí! És possible. Ho he fet de dues maneres. Una, amb Odeo, que és un servei ben interesant. L’altra, més sencilla, ha estat activar l’afegit (plugin) podPress al blog. I jo que no sabia ni que n’existia.

I després d’aquesta amanida de noms, una última cosa. A partir d’ara intentaré que en cada anotació pugueu escoltar algo. Comencem amb la rumba catalana més ballada a la meva habitació.

A agradábel sorpresa da aparición das botelhas de Suso de Toro | L’agradable sorpresa de l’aparició de les ampolles de Suso de Toro

.gal

Esta mañá chuviosa a informática sorriume, amosoume a súa parte máis amábel. Permitiu que atopara, entre montes de cedés con arquivos de todos os tipos, aqueles cachiños de arte que foron as Botelhas ao mar de Suso. Durante moito tempo lía unha e outra vez moitos daqueles escritos, centrándome unha e outra vez naqueles parágrafos que máis me gustaban. Nese mesmo CD atopei un documento de texto co nome “Algunhas frases”. Déixovolas encoladas ao final desta anotación.

As sete primeiras “botelhas” xa foron recopiladas no seu momento por unha boa persoa, anónima, iso si. Posto que non conseguín contactar de ningunha maneira co blogueiro, creei un novo blog, botelhaaomar.blogaliza.org, onde cada certo curto tempo mandarei unha das botellas varadas no meu ordenador de volta ao mar binario. Podedes deitar alí tamén as botellas que queirades, cheas de comentarios.

.cat

Aquest matí plujós la informàtica m’ha somrigut, m’ha ensenyat la seva part més amable, M’ha permès trobar, entre muntanyes de cedés amb arxius de tot tipus, aquells trocets d’art que van ser les Botelhas ao mar d’en Suso. Durant molt de temps llegia una vegada i una altra molts d’aquells escrits, centrant-me un cop i un altre en aquells paràgrafs que més m’agradaven. En aquest mateix CD he trobat un document de text amb el nom “Algunhas frases”. Us les deixo enganxades al final d’aquesta anotació.

Les set primeres “botelhas” ja van ser recompilades en el seu moment per una bona persona, anònima, però. Ja que no he pogut contactar de cap manera amb el blocaire, he creat un nou blog, botelhaaomar.blogaliza.org, en el qual cada cert curt temps enviaré una de les ampolles varades al meu ordinador perquè tornin a la mar binària. Podeu deixar allà també les ampolles que vulgueu, plenes de comentaris.

______________________________________

Algunhas frases:

E quem dixo que nom houbo ou hai sereias no mar e na terra? Os mesmos que dim que nom hai meigas.

Que viva é a vida que nos leva. Mesmo quando já renunciaras à esperança, entra como louca pola janela e revolve a casa toda.

EU DE RAPAZ ERA TAM POBRE QUE NEM PARA UMHA BANDEIRA TINHA, FIZEM UMHA DE TERRA. De miúdos um amigo ensinou-me umha bandeira proibida, primeiro olhou a um lado e a outro assegurando-se de que ninguém nos via e logo com a ponta do sapato riscou no chão da terra um rectángulo e umha banda que o atravessava em diagonal. E depois explicou-me que os dous lados eram brancos e a banda azul. Logo apagou-na cuidadosamente com o sapato.
Assim que nom preciso de muitos metros de bandeira nem de espingardas,
tambores e trombetas militares nem de vozes de mando e posiçom de firmes. Se eu quero, quando ninguém me vê, nada mais preciso de umha pouca terra onderiscar a bandeira com a ponta do sapato, e já. Mesmo num campo de concentraçom pode a gente ter umha bandeira assim. E cada um fai a que prefira.

“ALVARITO”. O político que lhe escreveu um recente discurso ao Rei da Espanha, outro político, e que este leu para o mundo cantando as glórias do castelhano, afirma que este idioma nunca foi imposto, nem na América colonizada nem aos galegos, bascos, cataláns. Tampouco houvo conquista e colonizaçom, os nativos americanos morrêrom sós depois de escavar nas minas e trazer para a Europa voluntariamente prata e o ouro. Tampouco houvo imposiçom aos nenos nas escolas espanholas. Nom houvo tampouco franquismo. Ademais, é certo o que nos aprendêrom de meninhos na escola, que Espanha é una, grande e livre. Tal como vai a cousa as minhas ideas, a minha cultura acabara prohibida de novo. O meu nome na clandestinidade foi “Alvarito”, ¿terei de ir pensando outro?

INTERNET É OUTRO ENREDO PARA FUGIR DO SILÊNCIO, PARA EVITAR ESTAR EM PRIVACIDADE COM NÓS PRÓPRIOS. Estou aqui, estás aí e escapamos de nós. A nossa vida é um fluir entre bandas sonoras, ruídos e imagens, sempre a escapar da vida.

ESQUECEMOS QUE A LIBERDADE NUNCA SE TEM, SEMPRE SE LOITA POR ELA. Agora reaparece o nacionalismo espanhol franquista, mas esta vez nom com a ponta do fusil do Exército senom por meios parlamentares, e ficamos surpreendidos, como é que volta o passado, se já passou? Esquecemos lembrar sempre, e ensinar-lho aos nossos filhos, que hai que ser sempre antifascistas, que hai que ser sempre antifranquistas.

Este é o tempo da xente leve, incolora, inodora e insípida. O meu puto tempo.

.mu

FIONA APPLE when the pawn